Killer Kids: Brenda Spencer hield niet van maandagen

We schrijven 29 januari 1979. De 16-jarige Amerikaanse Brenda Spencer staat op om naar school te vertrekken. Ver moet ze niet wandelen, want ze kan de schoolpoort zien vanuit haar kamer. Het is maandag. De zoveelste maandag al in haar jonge leven. Voor ieder mens begint vandaag een nieuwe week, maar Brenda heeft er geen zin in.

Ze staart door het raam naar de kinderen die mondjesmaat de schoolpoort binnenglippen. “Zie die kinderen bezig. Het is net een kudde koeien,  een kudde die staat te grazen in de weide. Koeien met rode en blauwe jasjes, die gewoon wat heen en weer bewegen.” Dat moet ze ongeveer op dat moment gedacht hebben, volgens haar verklaringen achteraf aan de politie.

Later zou Brenda Spencer beweren dat ze toen onder invloed was van alcohol en PCP, een drug die hallucinaties opwekt. Jaren later meent ze voor de rechtbank dat haar vader haar meermaals misbruikt heeft. Ze spreekt over een bijna-verkrachting.

Steeds meer kinderen wandelen de school binnen. De tijd begint te dringen. Brenda beslist om die maandag niet naar school te gaan. In plaats daarvan neemt ze het kerstcadeau dat ze van haar vader kreeg bij de hand: een half-automatisch geweer. Vanuit haar raam richt ze op een willekeurig kind dat de school binnengaat. Ze vuurt een schot af, zoals ze al eerder heeft gedaan toen ze met haar vader ging  jagen. Deze keer gaat er geen koe tegen de grond, maar een nietsvermoedende medeleerling. En zo gaat ze verder. Als de politie haar uren later kan arresteren, is de balans confronterend: twee volwassenen, onder wie de directeur van de school, zijn doodgeschoten en acht kinderen en een politieagent zijn zwaargewond.

Brenda Ann Spencer: de grootmoeder van alle schietpartijen

Een ongewone, nooit geziene en gestoorde misdaad op het einde van de jaren zeventig. Men besefte toen nog niet dat Brenda die dag een precedent schiep. Tal van schietpartijen in andere Amerikaanse scholen volgden. En er lijkt maar geen eind aan te komen. Daarom noemt men Brenda “de grootmoeder van alle schietpartijen”.

Brenda pleitte schuldig aan dubbele moord en geweldpleging met een dodelijk wapen. Ze kreeg 25 jaar cel tot levenslang. In 2005 kon ze voorwaardelijk vrijkomen, maar de rechter wees haar vrijlating af. Ze moest opnieuw voor minstens 4 jaar de cel in. Dit jaar zou ze opnieuw voor de rechter verschijnen. Brenda vindt dat ze lang genoeg heeft geboet en ze heeft ongelofelijk veel spijt van haar daden. In 2005 vertelde ze de rechter al huilend dat ze beseft hoe verkeerd ze was en dat het verschrikkelijk moet zijn voor de families van de slachtoffers. Ze acht zichzelf capabel om opnieuw te functioneren in de maatschappij. Het liefste zou ze als heftruckbestuurster aan de slag gaan.

In het programma Telefacts op VTM stelde men in een reportage over Brenda Spencer en haar schietpartij de vraag: is Brenda Spencer klaar om vrij te komen?

Voor mij is het duidelijk: laat haar nooit vrijkomen, want de twee mensen die ze heeft vermoord, krijgen ook geen tweede kans.

Hoe gek zou het bovendien niet zijn dat de persoon over wie The Boomtown Rats in hun hit “I don’t like mondays” zingen, gewoon weer levend en wel tussen de mensen rondloopt…