Killer Kids: Kim De Gelder pleegt zelfmoord

Nee, hij heeft het nog niet gedaan, maar beschouw het als een toekomstige krantenkop.

Dit is mijn visie.. als u zich ergert, ergert u zich dan vooral niet dood, dat zouden de kranten “spijtig” vinden.

(HLN plaatste een foto van de Oost-Europese gangster Jovanovic bij een artikel over Kim De Gelder)

Kim De Gelder was een eenzaat in alle betekenissen van het woorden. Vrienden had hij niet, hobby’s nauwelijks en een levensdoel nog minder. Al had hij het wel geprobeerd. Hij sloot zich aan bij de KSA, begon aan een opleiding verpleegkunde en ging werken als magazijnier. Hij faalde op ieder vlak. Bij de KSA was hij een nutteloze figurant, aan de hogeschool waren zijn examens een fiasco en op zijn werk hield hij het zelf voor bekeken. Daar leefde hij nu, op zijn nieuwbouwappartement  met enkel een televisietoestel, een playstation en een strijkplank. Geen kasten, geen meubels, niets. Alleen witte tegels. En dat voor 600 euro per maand als 20-jarige werkloze. Een rooskleurige toekomst kan je het niet noemen.

Hij voelde zich een nietsnut, een betekenisloos wezen, zonder erkende talenten, zonder objectieven, gewoonweg zonder leven. Daarvoor was er 1 oorzaak: ongeveer iedereen die op deze aardbol leeft. Hij legde dus de schuld voor “alles” niet bij zichzelf, maar bij de buitenwereld. Sterker nog, hij vond zichzelf een interessant mens en hij verdiende aandacht. Maar niemand die het zag. Geen mens die hem een rol van betekenis liet spelen in dit leven. Als hij zich afvroeg wat hij betekende voor zijn medemensen, dan was zijn antwoord duidelijk: NIETS. “Erger nog,” dacht hij, “ik heb geen medemensen.”  Een 70-jarige bejaarde zou zich na zo’n vaststelling bij de feiten neerleggen en wachten op de dood.

 

Een 20-jarige die zich al in die fase bevindt, ziet maar enkele mogelijkheden, die variëren van positief tot extreem slecht: het leven opnieuw in handen nemen; proberen om het leven in handen te nemen maar in dezelfde toestand verder leven; in de goot belanden, zelfmoord plegen … enzoverder enzovoort … tot op het einde van het lijstje: wraak nemen op alles en iedereen.

Iemand die de schuld voor zijn nutteloze bestaan niet bij zichzelf, maar bij de buitenwereld legt, zal het zijn medemens ook niet gunnen om zichzelf te vermoorden. Dus bedacht Kim De Gelder een allerlaatste objectief, een finaal vooruitzicht, een superdoel … iets wat nog nooit iemand had gedaan en waarmee hij kon bewijzen dat hij ook in het echte leven de supermens kan zijn die hij tot dan toe alleen in zijn hoofd was: de ultieme moordenaar worden!

Een gewone seriemoordenaar wilde hij niet zijn, er bestaan er al te veel. Een massamoordenaar wilde hij ook niet zijn, want er zijn ook genoeg van. Bovendien was zijn superdoel dan al meteen volbracht, waardoor zijn leven opnieuw volstrekt zinloos zou zijn. Dus bedacht hij de ideale combinatie: de seriemoordenaar en de massamoordenaar verenigen in één persoon, de vreselijkste ooit, die bovenaan het lijstje zal staan van alle moordenaars die ooit op deze aardkloot hebben gemoord, hijzelf.

Hij zag zijn toekomstige slachtoffers als “te voltooien opdrachten.” Hij maakte lijstjes op zijn computer en verwerkte er een puntensysteem in, zodat hij zijn prestaties kon bijhouden en zodat men later met zekerheid kon zeggen: “hij heeft er zoveel vermoord.” 

Om een coole moordenaar te zijn, een hippe moordenaar waarover men later zou praten en van wie men foto’s zou opzoeken, wilde hij een uiterlijke verandering doorvoeren. Sommigen dragen een masker, anderen een pak.. Kim De Gelder kleurde zijn haar oranje. Het was zijn hint voor de bijnaam die de media aan de onvindbare en mysterieuze moordenaar zou geven. De slachter van Dendermonde en omstreken wilde misschien liever – naar analogie met de Rostov Ripper - de ”Rosse Ripper” worden genoemd, wie zal het zeggen? Of had hij toch “The Joker” in gedachten?

Nu kon hij beginnen met moorden. Hij had maar 1 probleem: hij was een zwakkeling. Ieder mens tussen 6 en 70 jaar was een bedreiging voor zijn superplan. Wie kon hij met zekerheid aan? Zijn slachtoffers waren gemakkelijk gekozen: baby’s en bejaarden. Indien er toch sterkere categorieën uit de voedselpiramide zijn pad zouden kruisen, dan had hij nog altijd zijn neppistool om hen op afstand te houden.  Tot plan B behoorden ook een kogelvrijvest (om een eventuele clinch met de politie te overleven) en een bijl (als zijn mes ergens bleef steken en hij de grovere middelen nodig had).

Zijn eerste missie was eenvoudig: een doodgewone, onopvallende moordenaar worden. Hij reed met zijn fiets een twintigtal kilometer verder en stopte in Vrasene. Niet aan de herdenkplaats van wijlen François Sterchele, maar aan de hoeve van Elza Van Raemdonck. Hij maakte de 72-jarige boerin af met enkele messteken.

Hij keerde terug naar zijn appartement, vulde zijn lijstje aan met “Resultaat actie: 1″ en knipte de dagen nadien alle krantenknipsels uit die hij kon vinden over zijn eerste moord.

Tijd voor level 2: een seriemoordenaar worden. Als je af en toe iemand vermoordt, ben je een seriemoordenaar. Het ging goed vooruit. Zo goed zelfs dat Kim te veel hooi op zijn mes nam: hij wilde meteen ook massamoordenaar worden. En omdat hij besefte dat het misschien a once-in-a-lifetime-opportunity zou zijn, besloot hij om het begrip “massa” een eigen dimensie te geven: meer dan 67 baby’s en peuters stonden op zijn “to do-lijstje”. De kinderdagverblijven Fabeltjesland, Zonneschijn en Peuterland waren zijn doelwitten. Als hij die opdracht kon voltooien, stond hij na amper twee inspanningen al meteen bij de absolute top van luguberste moordenaars allertijden.

Maar hij faalde. Baby’s vermoorden met een mes bleek niet zo eenvoudig als hij had gedacht. Ook de aanwezigheid van “sterkeren” zullen zijn schade grotendeels hebben beperkt. Uiteindelijk is het een wonder dat er in die 10 minuten maar 2 kleintjes en 1 volwassene stierven, want alle potentiële slachtoffers zaten op dat moment als een rat in een val.

De Gelder nam uiteindelijk de benen en fietste weg, opnieuw een nieuwe mislukking rijker. Aan zijn superplan kwam een einde toen de politie hem niet veel later arresteerde. Het is logisch dat hij niet praat, want hij heeft er persoonlijk geen baat meer bij. Zijn uiteindelijke levensdoel is definitief en voorgoed voorbij.

En dus kom ik tot mijn conclusie dat Kim De Gelder zelfmoord zal plegen. Hij beseft namelijk dat het geen enkele zin meer heeft om nog in leven te blijven en te lijden. Er zijn maar een aantal factoren die zijn zelfmoord kunnen tegenhouden of vertragen. 1: hij is zo’n bangerik dat hij het lef niet heeft om zichzelf van het leven te beroven. 2: zijn grootheidswaanzin belemmert hem. 3: hij haat de wereld zo erg dat hij gewoon blijft leven om niemand het plezier van zijn dood te gunnen.

Zoals bij zoveel dingen in het leven, zal ook de tijd hier raad brengen.