Je vais bien, ne t’en fais pas: Franse eenvoud die siert

8 femmes, L’ auberge espagnole, Le fabuleux destin d’Amélie Poulain, La haine, Un long dimanche de fiançailles, … het zijn allemaal Franse non-Hollywoodfilms met een eigenzinnig sfeertje die bij de meeste cinefielen wel een belletje doen rinkelen. Met Je vais bien, ne t’en fais pas heeft Philippe Lioret een film gemaakt die vlug in dat lijstje zal worden opgenomen.

 

Elise “Lili” Tellier (Mélanie Laurent)  is een negentienjarige meisje dat met haar ouders en haar tweelingbroer Loïc in een buitenwijk van Parijs woont. De film begint met de scène waarin Lili net terugkomt van Barcelona. Wat op het eerste gezicht een gezellig weerzien lijkt, wordt algauw het begin van een dramatisch verhaal.

Tweelingbroer Loïc is bij haar thuiskomst namelijk met de noorderzon verdwenen. Haar vader (Kad Merad) – die de ganse film de boeman speelt - heeft volgens het relaas van de moeder (Isabelle Renauld) een zoveelste harde woordenwisseling met de jongen gehad. Lili probeert haar broer meerdere keren te bellen, maar hij lijkt wel van de aardbol verdwenen.

Onbegrip, verdriet en totale wanhoop nemen vanaf dan de overmacht van Lili. Hoe kan haar broer haar zomaar in de steek laten, zonder nog iets van hem te laten horen? Dagen gaan voorbij en Lili heeft het lastiger en lastiger. Haar levenslust is verdwenen en ze krijgt bovendien geen hap voedsel meer door de keel. Ze takelt af en moet worden opgenomen in een psychiatrische instelling.

Op het moment dat ze ten dode is opgeschreven (na meer dan acht dagen niet te eten), komt er licht aan het einde van de tunnel. Loïc heeft haar een brief geschreven waarin hij zich verontschuldigt. Hij spuwt hun vader uit en zegt dat hij de oorzaak is van alles.

Vanaf dan krijgt Lili geregeld een brief van Loïc. Hij reist van hier naar ginder door Frankrijk en houdt zijn zus wat op de hoogte van zijn bezigheden. In iedere brief kleineert hij hun vader.

De brieven zijn Lili’s redding. Ze komt er langzaamaan weer bovenop en gaat op zoek naar haar broer. Een vruchtenloze zoektocht weliswaar, tot ze op een dag een toevallige, pijnlijke ontdekking doet.

Voormalig geluidstechnicus Philippe Lioret is met Je vais bien, ne t’en fais pas niet aan zijn proefstuk toe. In ‘93 startte hij zijn carrière als regisseur met de luchtige tragikomedie Tombés du ciel. Liefde werkte hij als thema verder uit in Mademoiselle (2000) en L’équipier (2004), met telkens Sandrine Bonnaire in de hoofdrol. Voor Je vais bien, ne t’en fais pas mocht revelatie Mélanie Laurent in de huid van Lili kruipen. Terecht, want ze zette een knappe acteerprestatie neer.

In Je vais bien, ne t’en fais pas benadert Lioret de liefde op een andere, originelere manier. Hij baseert zich hiervoor op het gelijknamige boek van de Franse schrijver Olivier Adam. Liefde is deze keer geen passie en lust tussen man en vrouw, maar de speciale onafscheidelijke band van een tweeling.

Lioret hanteert zoals in L’équipier een sobere, eenvoudige filmtechniek die het verhaal alleen maar ten goede komt. Zijn realistische en pure filmtechnische benadering van een op het eerste gezicht banaal Frans gezin, schept een gevoelige sfeer met een dramatische ondertoon. Dat alles wordt nog versterkt door de soundtrack (U-turn van Aaron), die als leidraad de stem van Loïc weergeeft.

Je vais bien, ne t’en fais pas zal door de echte actie- en Hollywoodlovers misschien als langdradig worden ervaren, maar zij die openstaan voor een orgineel, intigrerend en menselijk verhaal zullen in deze film zeker hun gading vinden.